Onbetamelijke obesitas

Ook P&O'ers zien wel eens een 'Paarse krokodil' langskomen. Gerard Evers stelt voor om korte metten met dat beest te maken.
Obesitas (vetzucht of zwaarlijvigheid) wordt vaak gezien als een welvaartskwaal bij uitstek. We kennen allemaal de beelden van vetgemeste Amerikaanse mannen en vrouwen met deerniswekkend overgewicht. Het liefst paraderen ze in korte broek en krap T-shirt door de shopping malls. Ook de Nederlandse jeugd schijnt niet ongevoelig te zijn voor dit verschijnsel.

De omvang van het ambtenarenapparaat wordt ook wel eens gezien als een teken van doorgeschoten vetzucht annex bemoeizucht. Nadat diverse kabinetten hebben getracht het aantal ambtenaren terug te brengen op een aanvaardbaar niveau – en daar volgens de cijfers vaak amper in slaagden – is het vraagstuk van deregulering weer volop in de belangstelling komen te staan. 'Paarse krokodil' is een aanduiding geworden voor het verschijnsel waarbij ongehoorde hoeveelheid papieren en documenten en ook complexe wet- en regelgeving de burgers, bedrijven en de ambtenaren moeiteloos vele uren werk en oplopende kosten bezorgen. Het zou een nieuw kabinet sieren wanneer het aan veel van de vaak ongevraagde bureaucratie een halt toe zou roepen. Onze zuiderburen in Vlaanderen hebben zelfs een heuse staatssecretaris in dienst die zich met deregulering en vereenvoudiging bezig houdt.

Onbetamelijke obesitas treft ook de P&O-afdeling binnen organisaties. De vele wetten en regels rond arbeid leiden soms tot een doolhof aan tegenspraak, onduidelijkheid en irritatie. Maaltijden in de tijd van de baas, leaseauto's, kilometervergoedingen en rittenadministratie, u kent ze ongetwijfeld van dichtbij.

Onlangs is een wet aangenomen die in eerste aanleg al kan leiden tot een minder zware belasting in tijd en geld (bij Kluwer verscheen een boekje over deze 'paarse krokodil'). Maar is dit voldoende? Op verzoek van een andere uitgeverij (Wegener) hebben we onlangs een onderzoek uitgevoerd naar de grootste knelpunten die organisaties momenteel op dit punt ervaren.

P&O-ers geven aan vooral last te hebben van doorgeschoten regelgeving rond ontslag: wetgeving, procedures bij UWV en CWI, formulieren en regels. Ook veel wetgeving rond ziekte en arbeidsongeschiktheid (WIA, dossieropbouw ook bij schrijnende gevallen) valt in deze categorie. Let wel: het gaat dan niet zozeer om het afschaffen van de wetten en regels als zodanig, maar wel om een meer heldere en transparantere procesgang en informatievoorziening. Ook citeert men voorbeelden die te maken hebben met de steeds wijzigende regels rond kinderopvang en levensloop; de complexiteit hiervan is terug te zien in de loonstrookmutaties. Tot slot de fiscus: belastingvrije vergoedingen zouden ruimer van kracht moeten zijn, en het bewaren van allerlei bonnetjes en declaraties kan veel eenvoudiger. Mogelijk herkent u zich in deze litanie van klachten en kopzorgen.

De meesten van u zullen geen pleidooi willen houden voor het volledig afschaffen van de regels zelf. Tegelijkertijd zou het een zinvolle oefening kunnen zijn om het idee van zero-based budgetting los te laten op het landschap van regels en procedures zoals we dat nu kennen. Begin maar weer eens met een schone lei, en regel alleen dat wat strikt noodzakelijk is. En kijk naar de procesgang en de formulierenstromen daarbij. Ook dat is sociale innovatie. Obesitas van overheidswege is onbetamelijk. Ons land verdient beter.

Poll

Zzp'ers zijn niet innovatiever dan loonwerkers