Geachte heer Vinke, In uw betoog wordt gesproken dat indien jongeren voor zichzelf kiezen dit het einde is van solidariteit. De solidariteit is nu al ver te zoeken door het niet evenredig verdelen van de lasten over de deelnemers. Immers de tekorten in de fondsen worden grotendeels veroorzaakt door het feit dat er te weinig premie is betaald voor de zeer ruime eindloon en kapitaal gedekte nabestaandenpensioenen (en versterkt door de daling van de rente). In hoeverre is het solidair om de huidige actieven, welke tegen ongunstigere voorwaarden sparen de volledige lasten te laten dragen. Hierbij komt kijken dat in 2040 de eigen AOW-uitkering bekostigd gaat worden uit de 2e en 3e pijler (immers met een verhouding van 2 werkenden op 1 gepensioneerde is het omslagstelsel niet houdbaar). Gepensioneerden toevoegen aan een pensioenfondsbestuur, van een fonds dat uit 60% gepensioneerden bestaat en aanspraken heeft opgebouwd op basis van eindloonpensioenen tegen zeer gunstige premies, kapitaal gedekte nabestaandenpensioenen heeft opgebouwd en soms nog aanspraak kan maken op VUT-regelingen, is de dood voor de arbeidsvoorwaarde pensioen voor de huidige jongere generatie. Immers de huidige generatie spaart tegen middelloon, waarbij indexatie van groter belang is om een doelkapitaal te bereiken dan in de oude eindloonpensioenen (immers elke stijging van het salaris werd volledig gefinancieerd in OP en NP). Deze hebben alleen belang om het huidige inflatieniveau te compenseren. In een middelloonregeling is deze jaarlijkse compensatie noodzakelijk om het doelkapitaal op 67 niet aan te tasten. Zoals u misschien weet zijn de mogelijkheden om onderdekking in een verouderd fonds te compenseren niet of nauwelijks aanwezig, zeker niet door premieverhoging. Indien gepensioneerden zitting hebben in het bestuur is de kans aanwezig dat actieven deelnemers nog onevenrediger benadeeld gaan worden dan nu het geval is! Immers qua opbouw, premie afdracht en indexatie (welke noodzakelijk zijn voor de middelloonpensioenen) worden zij nu meer getroffen dan de ingegane pensioenen. Hierbij is de tendens dat de huidige rekening van de kredietcrises ook wordt doorgeschoven, er wereldwijd een vergrijzing omtreed waardoor economische groei in de toekomst (belastinginkomsten) afneemt, als handelsland is groei daar ook niet te behalen. Vervolgens de problemen in de zorgkosten, energievoorziening en milieuproblematiek. Om de huidige ruime toezeggingen via het erfrecht te ontvangen lijkt mij niet wenselijk. De enige solidaire oplossing is: of deelnemers en gepensioneerden met ruimere toezeggingen te laten bijdragen aan de lasten of de individuele deelnemer te laten kiezen om afstand te tekenen van verplichte deelname in een fonds welke zijn/haar aanspraken niet behartigd (vakbonden met de verouderde achterban denken ook aan korte termijn belang). Deze laatste optie geniet mijn voorkeur, omdat dan iedereen zijn eigen voorzieningen kan treffen. De persoon welke nu spaart heeft iets in de toekomst, degene welke het uitgeeft niet, en de gepensioneerde met een ruim pensioen mag zijn eigen veroorzaakte onderdekking in het fonds oplossen. Misschien is bovenstaande heel zwart-wit, maar u moet met mij eens zijn dat het altijd ontzien van de ruime pensioenen niet solidair is naar degene welke het met minder moeten doen.