Tevreden, met wat eigenlijk?
We produceren met elkaar veel drukte. Tel alle ambities op die we jaarlijks in organisaties formuleren en vertaal deze maar eens naar HRM-activiteiten. Je schrikt je werkelijk rot. Onuitvoerbaar, onredelijk en soms ook onmenselijk.

Een deskundige buitenstaander komt snel tot de conclusie dat we te maken hebben met een psychiatrisch patiënt die geteisterd wordt door waandenkbeelden. Die leeft in een gedroomde wereld.

Al deze ambities drijven ons in de richting van ADHD-werkverhoudingen. Dat houdt geen gezond mens vol. Is er een therapie?

Het onderste uit de kan
Gewoon je werk doen is blijkbaar niet voldoende. Graag vandaag meer doen dan gisteren en morgen nog meer. Dat is de adem van de tijdgeest.

Werkt die druk? Gaan medewerkers ook meer doen? Soms wel, maar vaak zien we het tegenovergestelde. De prestatiedruk houdt medewerkers juist van hun werk af. Het maakt ze passief en ze beginnen duikgedrag te vertonen. Overdreven ambities maken kopschuw.

Toch wordt de druk dagelijks opgevoerd. Managers beginnen als ware topcoaches het onderste uit de kan te halen met ladingen kreten en oprispingen: Werk is topsport. Iedere dag zijn olympische prestaties vereist. Het is erop of eronder. Alleen goud telt. We moeten juist nu, tijdens de crisis, boven onszelf uitstijgen. Het is immers nu of nooit.

Bang om te falen, kruipen de gewone medewerkers in hun schulp. Ze knikken ja en handelen nee. Alle prikkels om ze meer te laten presteren, werken averechts. Maar moeten alle medewerkers wel topprestaties leveren? Dat denk ik niet.

Het is veel beter dat gewone medewerkers hun dagelijkse werk gewoon goed doen. Dat ze er zin in hebben, dat ze er niet ziek van worden en dat ze hun collega's steunen waar dat mogelijk is.

Belangrijk is het dat ze niet alleen met plezier naar hun werk gaan, maar dat ze ook met plezier weer naar huis gaan. Het werk komt ten slotte iedere dag terug. Thuis ook.

Toch gaat veel HRM-werk ervan uit dat het allemaal iedere dag beter moet. Veel instrumenten jagen medewerkers op. POP-gesprekken, talentverkenningen en ambitiestatements zijn zeker nuttig. Alleen zijn ze niet even nuttig voor alle medewerkers.

Sterker nog, ze zijn nuttig voor een beperkte groep. Nuttig voor de groep medewerkers die er echt verder mee willen komen. Niet voor de gewone, gemiddelde medewerker. Die weet namelijk allang wat er te doen staat, die weet dat je je werk gewoon goed moet doen. Dat is al ambitieus genoeg. Daar wil die medewerker graag in gesteund worden.

De gewone medewerker wil het gewone werk met plezier kunnen doen. Wil geen grote stappen voorwaarts zetten. Wil niet hogerop. Wil niet het onderste uit de kan. Ook dat mag je ambitieus noemen of ambitieloos, het maakt voor hem niet uit.
 
En de winnaar is?
Winnaars zoeken naar de mogelijkheden van mensen, niet naar de onmogelijkheden. Daarom zoeken ze naar wat mensen wel kunnen en benadrukken dat ook. Ze zijn niet geïnteresseerd het verleggen van grenzen als dat niets oplevert.